دسته بندی پست ها
پست های اسپانسرپیشنهاد سردبیرتازه ترین پست هاپر بازدید ترین پست هامحبوب ترین پست هازیبایی، بهداشت و سلامتتغذیه و آشپزیعلمی و آموزشیروزانه و اجتماعیخانه و خانوادهتکنولوژی و فناوریطنز و داستانیتاریخی و گردشگریعکس و کاریکاتوراینترنت و کامپیوترطبیعت، حیوانات و محیط زیستفلسفی و اخلاقیبازی و سرگرمیخلاقیت و نوآوریفرهنگی و هنریفیلم و سریالاقتصادی و مالیگرافیک و طراحیورزشی و تندرستی
1

مجله میترا

ورود به حساب
English خروج پیشخوان پرداخت آنلاین



چگونه مردم را به رعایت فاصله اجتماعی ترغیب کنیم؟

پست های بیشتر از دسته زیبایی، بهداشت و سلامت

حفظ فاصله اجتماعی و قرنطینه شخصی دو راه موثر برای کاهش شیوع بیماری کووید-19 است، اما از استرالیا تا آمریکا، خیلی‌ها به این اقدامات توجه نمی‌کنند. چطور باید مردم را قانع و ترغیب کرد که دست به چنین کار‌هایی بزنند؟
گزارش تخلف دوست داشتم ( 7 ) بنچاق !
نویسنده : hoomanz شماره پست : 34548 تاریخ انتشار : 1399/01/25
آخرین کاربرانی که این پست را دوست داشتند : relation , yaser , seegrams , Faren , saeed1991 ,
در بعضی از نقاط دنیا، شیوع ویروس کرونای جدید، اماکن عمومی را به خانه ارواح تبدیل کرده است. در نقاط دیگر، اما زندگی با همان شدت و حدت سابق ادامه دارد و در مواردی حتی بیشتر نیز شده است. تا پیش از سفت و سخت شدن قوانین بریتانیا، مناطق ییلاقی ولز شاهد حضور بی‌سابقه مردم در این فصل سال بود و در استرالیا نیز مردم تا وقتی پلیس وارد عمل نشده بود حاضر به ترک ساحل بوندای و جمع کردن بساط خوش‌گذرانی به خاطر ویروس کرونا نشده بودند.

در شهر میامی در آمریکا، دانشجو‌ها مصمم بودند تا از تعطیلات بهاره خود لذت ببرند. به گفته یکی از آن‌ها "فوقش کرونا می‌گیرم، اتفاق خاصی نمی‌افتد. هر اتفاقی می‌خواهد بیافتد، من حاضر نیستم دست از خوش‌گذرانی و مهمانی بردارم."

البته کنار آمدن با واقعیت‌های زندگی در زمان کووید-19 مشکلی نبود که تنها دامن جوان‌ها را بگیرد. انتشار نتایج یک نظرسنجی در اواسط ماه مارس نشان داد که نصف بیشتر افراد بالای 60 سال اصلا نگران احتمال مردن به خاطر ابتلا به این ویروس نیستند. برای بعضی‌ها، مثل کرن سوالو پرایر در ایالت مین، ویروس کرونا به جابه‌جایی مسئولیت بین نسل‌ها منجر شده است و حالا او باید مراقب باشد تا والدین سالخورده‌اش مخفیانه از خانه بیرون نروند.

اما چرا با وجود تاکید مرتب نهاد‌های بهداشتی معتبر دنیا، نظیر سازمان بهداشت جهانی و مرکز پیشگیری و درمان بیماری آمریکا، مبنی بر تاثیر هنگفت کاهش تماس‌های فردی بر روند شیوع این ویروس، هنوز خیلی‌ها توجهی به این مساله نمی‌کنند و تمهیدات سختگیرانه را نادیده می‌گیرند؟ چطور می‌توان مردم را به مراقبت از خود و اطرافیانشان ترغیب کرد؟

پاسکال گلدستزر، پژوهشگر بهداشت عمومی در دانشگاه هاروارد، می‌گوید بررسی‌ها نشان می‌دهد که مردم آمریکا و بریتانیا تقریبا از همان ابتدای امر با تمهیداتی که برای مقابله با کووید-19 در نظر گرفته شده است به خوبی آشنا شده‌اند. او بین روز‌های 23 فوریه و 2 مارس با برگزاری یک نظرسنجی اینترنتی نظرات 2٫986 نفر آمریکایی و 2٫988 نفر بریتانیایی از ویروس کرونای جدید را جویا شد. اکثر شرکت‌کنندگان (93 درصد در آمریکا و 86 درصد در بریتانیا) می‌دانستند که برای کاهش شیوع کووید-19 چه کار باید کرد: شست‌وشوی دست‌ها، اجتناب از تماس نزدیک با افراد بیمار و دست نزدن به صورت. اما در عمل اطلاع از این مسائل به اجرای آن‌ها منجر نمی‌شود.

یکی از دلایل این اتفاق شاید این باشد که ما برای درک وضعیت بحرانی به تجربیات گذشته رجوع می‌کنیم. در کشور‌هایی که قبلا شاهد همه‌گیری ویروس‌های کرونای مرس و سارس بوده‌اند، شما می‌توانید به تجربیات تاریخی مشخصی تکیه کنید. اما به گفته ژاکلین دافین، استاد تاریخ پزشکی دانشگاه کوئینز در کانادا، حتی در این کشور که یکی از مراکز شیوع سارس بود نیز به نظر می‌رسد که دانش ناشی از این تجربه فراموش شده است.

بیماری سارس در سال 2003 به مرگ 44 نفر در این کشور منجر شد، اما این اتفاق به برنامه‌ریزی بلندمدت و پایدار برای مقابله با شیوع بیماری‌های تنفسی در آینده منجر نشده است. خانم دافین می‌گوید "در پی شیوع بیماری سارس برنامه‌ریزی برای همه‌گیری موضوع خیلی داغی بود. چند سالی در کانادا ادامه داشت، اما واقعا عجیب است که به این سرعت محو شد."

با این حال خانم دافین می‌گوید که مقیاس همه‌گیری فعلی حتی از تجربه کسانی که سارس و مرس را از نزدیک دیده‌اند نیز خارج است. اما کسانی که آن تجربه را نداشته‌اند هیچ چیزی برای اتکا ندارند. رابرت وست، استاد علوم و سلامت رفتاری در کالج دانشگاهی لندن، می‌گوید "ما این مساله را تجربه نکرده‌ایم، ولی تجربیاتی داریم که از بعضی جهات به وضعیت فعلی شباهت دارند. انسان‌ها همیشه وقتی با وضعیت جدیدی روبه‌رو می‌شوند دنبال تجربیات مشابه می‌گردند."

در اروپا، شاید نخستین مقایسه‌ای که به ذهن مردم، مخصوصا مسن‌تر‌ها می‌رسد، تجربیات زمان جنگ است. به گفته آقای وست "شاید دیده باشید که بعضی‌ها درباره بمباران صحبت می‌کنند که از بعضی جهات شبیه وضعیت فعلی بود و از بعضی جهات نیز متفاوت. "

به گفته او اصلی‌ترین تشابه تهدید وجودی است. "نه تنها این خطر وجود داشت که در کوتاه‌مدت به خاطر اصابت بمب به خانه‌تان کشته شوید، بلکه خطر تهاجم و اشغال نیز وجود داشت که اتفاقی فاجعه‌بار محسوب می‌شد. یکی از مسائلی که همه‌گیری ویروس کرونا را با آن خاطره پیوند می‌زند همین حس اجتماعی اضطراب است." این تشابه می‌تواند به ما کمک کند تا درک بهتری از واکنش مردم به توصیه‌های بهداشتی - رعایت سختگیرانه یا رفتار اجتنابی و نادیده گرفتن توصیه‌ها و رفتن به یکشنبه بازار شلوغ مثل همیشه - پیدا کنیم.

آقای وست می‌گوید "افرادی هستند که بدون هیچ حس بدی همه جا می‌روند، چون به نظرشان اتفاق بدی نخواهد افتاد و هر چه پیش آید خوش آید؛ و دیگرانی هم هستند که از صبح که بیدار می‌شوند تا آخر شب اضطراب و آینده‌نگری مثل خوره به جانش می‌افتد. " به گفته او فارغ از اینکه کجای این بازه قرار می‌گیرید، بحران بیش از همیشه واکنش شما به این مسائل را مسجل می‌کند. با این حال، چگونه باید با کسی که در زمان همه‌گیری با بی‌توجهی تام به مسائل نگاه می‌کند برخورد کنیم؟

لزلی مارتین، روانشناس سلامت دانشگاه لاسیرا در کالیفرنیا، می‌گوید که در نبود تجربه تاریخی مشابه باید بیشتر به خلاقیت اتکا کنیم. پیشنهاد او این است که دنیای چند ماه یا چند سال بعد را تصور کنیم که همه‌گیری به پایان رسیده است. او می‌گوید "در آن زمان چه فکری راجع به رفتار فعلی خود می‌کنیم؟ آیا از رفتار خود افسوس خواهیم خورد؟ درست است که ما هنوز از این وضعیت عبور نکرده‌ایم، اما می‌توانیم به نمود رفتارمان در آینده فکر کنیم. شاید کمک کند تا تصمیمات بهتری بگیریم."

محتوای پست ها و مطالب این وب سایت، توسط کاربران آن، تهیه و تولید می شود، به همین دلیل تیم مجله میترا مسئولیتی در قبال محتوای منتشر شده، نخواهد داشت
کلمات کلیدی : حفظ فاصله اجتماعی ، قرنطینه شخصی ، کاهش شیوع بیماری
برای ارسال نظر و یا سوال، لطفا ابتدا به حساب کاربری تان وارد شوید