دسته بندی پست ها
پست های اسپانسرپیشنهاد سردبیرتازه ترین پست هاپر بازدید ترین پست هامحبوب ترین پست هازیبایی، بهداشت و سلامتتغذیه و آشپزیعلمی و آموزشیروزانه و اجتماعیخانه و خانوادهتکنولوژی و فناوریطنز و داستانیتاریخی و گردشگریعکس و کاریکاتوراینترنت و کامپیوترطبیعت، حیوانات و محیط زیستفلسفی و اخلاقیبازی و سرگرمیخلاقیت و نوآوریفرهنگی و هنریفیلم و سریالاقتصادی و مالیگرافیک و طراحیورزشی و تندرستی
1

مجله میترا

English
ورود به حساب ثبت نام
English خروج پیشخوان پرداخت آنلاین



چرا هواپیماها برای مسافران چتر نجات ندارند؟

پست های بیشتر از دسته علمی و آموزشی

کمربند‌های ایمنی و جلیقه نجات از جمله مواردی هستند که برای امنیت مسافران هوایی در نظر گرفته شده اند و چتر نجات نیز از جمله چیز‌هایی است که تا به حال توانسته جان اشخاصی که در پرواز بوده اند را نجات دهد.
گزارش تخلف دوست داشتم ( 5 ) بنچاق !
نویسنده : hoomanz شماره پست : 33590 تاریخ انتشار : 1398/10/25
آخرین کاربرانی که این پست را دوست داشتند : marlboro477 , Faren , behnam71 , famzed , Nikan2020 ,
سوالی که در اینجا مطرح می‌شود این است که چرا چتر نجات هواپیما را برای تک تک مسافران قرار نمی‌دهند تا در صورت لزوم از آن‌ها استفاده کنند؟ در این متن به پاسخ این سوال پرداخته ایم؛ با ما همراه باشید. با اینکه شما شاید عاشق پریدن با چتر باشید، باید بدانید که وقتی یک چترباز می‌پرد، هواپیما حدودا 80 تا 110 مایل در ساعت سرعت دارد. علاوه بر آن، وقتی چتربازی از هواپیما می‌پرد، ارتفاع آن حدودا بین 10 تا 13 هزارپایی است، در حالیکه چتربازانی که از جایگاه ثابتی می‌پرند، ارتفاعی 3500 پایی دارند که در مقایسه با هواپیما بسیار پایین است.

این را نیز باید بدانید که چتربازان مبتدی سقوط آزاد از هواپیما، معمولا با دو مربی کار می‌کنند و به تنهایی این کار را انجام نمی‌دهند. حتی آن‌هایی که از نقطه ثابت با چتر می‌پرند، حداقل یک آموزش 4 ساعته می‌بینند و در بیشتر مواقع، دفعات اول به همراه شخصی که به اصطلاح به او کمکی می‌گویند پرواز می‌کنند؛ کار ساده‌ای نیست!

زمانی که یک چترباز از هواپیما می‌پرد، این کار را تنها یا در گروهی کوچک انجام می‌دهد. زمانی که این گروه بخواهند از هواپیما بپرند، باید فاصله‌ای بین 200 تا 500 متر داشته باشند؛ معمولا اینطور حساب می‌شود که فردی که اول پریده، باید 45 درجه پشت هواپیما باشد و چندین ثانیه از فرد دوم فاصله داشته باشد.

چتربازان حرفه‌ای همچنین ممکن است ریسک بیشتری بکنند. آن‌ها که احتمال دارد در ارتفاع 15 هزار پایی بپرند، ممکن است به هیپوکسی (کمبود اکسیژن) دچار شوند که بسیار خطرناک است. همچنین برخی از چتربازانی که در این ارتفاع می‌پرند، با خود کپسول اکسیژن حمل می‌کنند. علاوه بر آن، هر چتر نجات هواپیما حدودا 19 کیلوگرم وزن دارد و البته گران قیمت نیز می‌باشد.

یکی از محبوبترین هواپیما‌های تجاری یا مسافربری خانواده بوئینگ 737 است. مثلا بوئینگ 800-737 می‌تواند حدودا 200 نفر را از جمله کادر پرواز در خود جای دهد. با اینکه سرعت‌ها متفاوت هستند، اما این بوئینگ می‌تواند حدودا 600 مایل در ساعت در ارتفاع 35 هزار پایی پرواز کند. این سرعت و ارتفاع با هم کار را برای پریدن با چتر بسیار سخت می‌کند.

از آنجایی که چهار ساعت تمرین فقط برای سوار شدن به یک هواپیما غیر قابل انجام است، اگر بخواهند برای مسافران چتر نجات هواپیما تهیه کنند، مسافران مجبور به خواندن دقیق و اجرای دستورالعمل‌های پرش با چتر از جمله چگونگی پوشیدن چتر نجات و زمان دقیق باز کردن آن هستند. همه در درک دستورالعمل‌های دقیق و فنی خوب نیستند و همه به راحتی جزئیات را به یاد نمی‌آورند. حالا فکر کنید که آن‌ها در شرایطی نظیر پایین رفتن یا سقوط هواپیما قرار بگیرند و مجبور شوند که در چند ثانیه آن را پوشیده و کار‌های لازم را انجام دهند؛ عملا نشدنی است.

زمانی که شخصی مجبور به پرش با چتر نجات شود، اصلا چیزی شبیه پرش از یک جای ثابت نیست. هر شخصی ممکن است استرس بگیرد و علاوه بر آن در چنین شرایط اضطراری نمی‌توان همه را کنترل کرد. فکر کنید که هر شخصی باید منتظر بماند که فاصله لازم را از شخص قبلی گرفته و در بین این همه مسافرن، حتی نوبت او شود. صبر مسافران در این لحظات اصلا زیاد نیست.

اضافه کردن یک چتر نجات هواپیما برای هر مسافر (به جز کلاه ایمنی، ارتفاع سنج و …) وزن زیادی را به هواپیما اضافه می‌کند. همچنین این‌ها جای زیادی می‌خواهند که در حال حاضر هواپیما‌ها کاملا پر هستند و جای خالی برای اضافه کردن چنین تجهیزاتی ندارند.

تنها زمانی که شخصی بتواند از هواپیما توسط چتر نجات خارج شود، در طول پرواز است و این در حالی است که بیشتر سوانح مرگبار هواپیمایی در طول بلند شدن یا نشستن هواپیما رخ داده است. در نظر بگیرید که بین سال 2003 تا 2012 تنها 9% از سوانح هواپیمایی (کلا 7 مورد) زمانی اتفاق افتادند که هواپیما در طول پرواز بود و بیشتر آن‌ها نیز زمانی اتفاق افتادند که آب و هوا بسیار شرایط بدی مانند طوفان داشت. در این شرایط پریدن با چتر نجات هواپیما بسیار خطرناک است.

در ارتفاع 35 هزار پایی (3 برابر ارتفاع معمولی پرش)، همه مسافران به تجهیزات مورد نیاز در ارتفاع بالا مانند اکسیژن، ماسک، لباس پرواز، کلاه ایمنی و ارتفاع سنج نیاز دارند تا بتوانند پرش داشته باشند. یا آن‌ها می‌توانند دچار بیماری کمی اکسیژن شده و بعدا به هوش بیایند، البته اگر چتر نجات به طور اتوماتیک در ارتفاع 15 تا 20 هزار پایی باز شود. البته همه این‌ها خیلی خوشبینانه است، زیرا هواپیما سرعت بسیار بالایی دارد و آنقدر بزرگ است که امکان دارد مسافران زمانی که می‌پرند، به خود هواپیما برخورد کرده و آسیب ببینند.

در سال‌های اخیر برخی از هواپیما‌های کوچک مجهز به یک چتر نجات هواپیما شدند که خود هواپیما را بلند کند. در سال 2013، بزرگترین هواپیمایی که توانست از این سیستم استفاده کند تنها جایگاه 5 مسافر را داشت، اما هر روز این تکنولوژی رو به افزایش است و امید اینکه هواپیما‌های بزرگ به چتر نجاتی متصل شوند که در شرایط بحرانی باز شود، بسیار بالاست.

محتوای پست ها و مطالب این وب سایت، توسط کاربران آن، تهیه و تولید می شود، به همین دلیل تیم مجله میترا مسئولیتی در قبال محتوای منتشر شده، نخواهد داشت
کلمات کلیدی : سقوط هواپیما ، چتر نجات ، هواپیما مسافربری


تبلیغ با میترا نت