دسته بندی پست ها
پست های اسپانسرپیشنهاد سردبیرتازه ترین پست هاپر بازدید ترین پست هامحبوب ترین پست هازیبایی، بهداشت و سلامتتغذیه و آشپزیعلمی و آموزشیروزانه و اجتماعیخانه و خانوادهتکنولوژی و فناوریطنز و داستانیتاریخی و گردشگریعکس و کاریکاتوراینترنت و کامپیوترفلسفی و اخلاقیبازی و سرگرمیخلاقیت و نوآوریفرهنگی و هنریفیلم و سریالاقتصادی و مالیگرافیک و طراحیورزشی و تندرستی
1

مجله میترا

English
ورود به حساب ثبت نام
English خروج پیشخوان پرداخت آنلاین



بررسی تفاوت های <هنر> و <ورزش> رزمی

پست های بیشتر از دسته ورزشی و تندرستی

تفاوت در آموزش <هنر رزمی> و <ورزش رزمی>، بحث هایی را در کارآیی این دو بوجود آورده است. در این مقاله به طور خلاصه، به تجزیه و تحلیل این موضوع پرداخته می شود.
گزارش تخلف دوست داشتم ( 2 ) بنچاق !
نویسنده : alborz46 شماره پست : 28397 تاریخ انتشار : 1398/02/21
آخرین کاربرانی که این پست را دوست داشتند : agastafa , hoomanz ,
بسیاری از مردم، جودو و تکواندو را به عنوان رشته های ورزشی در نظر می گیرند. زیرا آنها در کنار سایر ورزش های دیگر، در رقابت های المپیک شرکت دارند. بوکس، کاراته، جودو، تکواندو و کیک بوکسینگ، نمونه هایی از ورزش های رزمی هستند. اغلب هنرمندان رزمی، اصطلاح <ورزش> را در مورد یک بازی بدون سود به کار می برند.

این به آن مفهوم است که یک ورزش فقط برای <بازی> است و نمی تواند برای دفاع از خود و مبارزه، مؤثر باشد. بسیاری از هنرمندان رزمی فکر می کنند تمایز بین ورزش و هنر رزمی در این است که رزمی کاران برای وضعیت های واقعی رزمی آموزش می بینند. در واقع، این بحث میتواند پیچیده و تأمل برانگیز باشد.

یکی از تفاوت های اصلی بین <ورزش های رزمی> و <هنرهای رزمی> در نوع روش های آموزشی است. به دلیل خطرات، آسیب های جسمی و مرگ و میر، بسیاری از هنرهای رزمی به آموزش مصنوعی و غیر واقعی می پردازند. این آموزش ها شامل تکنیک های کنترل شده ی فاصله دار، اصلاح نقاط تماس و اضافه کردن یک عنصر پیشگیرانه در حرکت حریف است.

ضمن اینکه به جای آموزش طبیعی بدن، می تواند مانع اثر و فعالیت واقعی آن و نتیجه نهایی و مؤثر تکنیک شود. آموزش آهسته، دقیق و بدون تماس در یک رویکرد مؤثر، برای آماده سازی جهت شرایط واقعی مبارزه است که نیاز به واکنش های مخالف دارد. مجری این رویکرد، یک هنرجو است که به اشتباه، توانایی شکستن تخته ها را با قابلیت مشت زدن به یک فرد حقیقی، برابر می کند.

هرگز آموزش واقعی در خفه کردن و فشردن گلو و یا ضربه با انگشتان به چشم ها در کلاسهای هنرهای رزمی دیده نمی شود. هر چند که اغلب برای دفاع از خود توصیه می شود. تدریس این تکنیک ها به طور کلی کمک می کند تا هنرجویان تا حدی درک کنند که چه کاری باید انجام دهند. اما نتایج مؤثری برای اجرای سریع و دقیق این تکنیک ها علیه یک مهاجم ناخواسته در مبارزه در حالات واقعی ارائه نمی دهد.

<هنر> رزمی به طور معمول، جنبشی طبیعی، سریع و بازتابی را با استفاده از قدرت کامل تولید می کند. در نتیجه با اتکاء به عوامل مذکور و منابع و آموزش های خود، با مقاومت استراتژیک و تاکتیکی درگیر می شود. <ورزش> رزمی، با حذف برخی از خطرات بالقوه انجام می گردد. تکنیک هایی که به طور مؤثر و واقعی کار نمی کنند. این فنون به زودی رها شده و مهارت ها در برابر مهاجمان مختلف و تحت شرایط متفاوتی خنثی می شوند.

نگهداری کنترل در موقعیت های مختلف مبارزه، در حمله و دفاع، هنگام روبرو شدن با ماهیت غیر قابل پیش بینی تلاش های حریف، مشکل است. اما مسابقه ورزش رزمی، شما را برای شرایط مشابه آماده می کند. هر حریف در رقابت، در حد توانایی فیزیکی و روانی کار می کند. با اِعمال محدودیت، رقبا به طور پیوسته، تحقق و گسترش پتانسیل خود را دارند.

گاه هنرهای <مبارزه>، یک فریم بسیار ذهنی و فریبنده برای تربیت واقعی بدن و ذهن است. بعضی از هنرهای رزمی برای دفاع از خود و مبارزه، به طور مؤثری آموزش نمی دهند. چون آنها نمی توانند برای مبارزه، بدون خطر شدید به آموزش مبادرت نمایند. بسیاری از هنرهای رزمی روش های بسیار تلطیف شده، روحانی و حتی ناکارآمد را به کار می گیرند.

ممکن است ورزش های رزمی به طرز بسیار خشن، آموزش عالی تکنیک های مبارزه ی مؤثر را ارائه دهند. زیرا هنر رزمی نمی تواند در یک موقعیت واقعی، بدون آسیب انجام شود. در ورزش های رزمی، یکی از اهداف رقابت ورزشی این است: جایگزینی برای shobu shinken قدیمی (جنگ های مرگ و زندگی) جهت توسعه تکنیک، دانش و شخصیت باشد.

شما هرگز خودتان را به اندازه ای آماده نمی بینید که با مرگ خود مواجه شوید. مسابقه می تواند یک نگاه ایمن و کنترل شده به این نوع موقعیت را فراهم کند. مطمئناً این همان چیزی نیست که در میدان جنگ واقعی رخ می دهد. اما به اهداف مشابهی دست می یابد و نزدیک به یک وضعیت جنگی، نسبت به هر نوع آموزش دیگری است. البته این ممکن است اشتباه باشد.

اثرات برنده شدن و یا شکست، می تواند بسیار مهم بوده و نتیجه ی اصلی فرایند آموزش را از بین ببرد. هدف نهایی نباید برنده شدن و کسب مدالها باشد. استفاده از مسابقه ی ورزشی به عنوان یک استعاره برای مبارزه ی واقعی، می تواند کاملاً متفاوت از انجام آن، به عنوان یک <بازی> باشد. مسابقات، همراه با تمرینات آزاد و مشت زنی با حریف، روش های مختلفی برای آموزش ذهن و بدن میباشند.

اینها متدهایی  برای مقابله با ناتوانی در مبارزات موقعیت های مختلف هستند. تمرینات ورزشی غیر رقابتی ممکن است منافع رقابت را ارائه ندهد. آموزش برای مسابقات ورزشی ممکن است زمینه ای کامل جهت آموزش دفاع از خود را فراهم نکند. ورزش های رزمی اغلب شامل اجزای غیر رقابتی هستند. به عنوان مثال، رقابت تنها بخشی از برنامه ی درسی جودو است.

جیگرو کانو، بنیانگذار جودو، بسیار نگران حفظ تکنیک های دفاع شخصی خود بود که نمی توانست با قدرت کامل در رقابت ها مورد استفاده قرار گیرد. با این حال حتی پس از توسعه سایر روش های مبارزه مدرن و حتی امروز، جودو به طور گسترده ای به عنوان یک ورزش انجام می شود.

جودو به عنوان آموزش قابل ملاحظه ای از دفاع شخصی باقی مانده است. هرچند هنرها و ورزشهای رزمی، هر دو دارای اهداف بلند مدت و با ارزشی هستند. هنوز هم این واقعیتی است که بسیاری از مردم در هنرهای رزمی، در درجه اول برای دفاع از خود آموزش می بینند.

محتوای پست ها و مطالب این وب سایت، توسط کاربران آن، تهیه و تولید می شود، به همین دلیل تیم مجله میترا مسئولیتی در قبال محتوای منتشر شده، نخواهد داشت
کلمات کلیدی : هنر رزمی ، ورزش رزمی ، آموزش رزمی
برای ارسال نظر و یا سوال، لطفا ابتدا به حساب کاربری تان وارد شوید


تبلیغ با میترا نت