دسته بندی پست ها
پست های اسپانسرپیشنهاد سردبیرتازه ترین پست هاپر بازدید ترین پست هامحبوب ترین پست هازیبایی، بهداشت و سلامتتغذیه و آشپزیعلمی و آموزشیروزانه و اجتماعیخانه و خانوادهتکنولوژی و فناوریطنز و داستانیتاریخی و گردشگریعکس و کاریکاتوراینترنت و کامپیوترفلسفی و اخلاقیبازی و سرگرمیخلاقیت و نوآوریفرهنگی و هنریفیلم و سریالاقتصادی و مالیگرافیک و طراحیورزشی و تندرستی
1

مجله میترا

English
ورود به حساب ثبت نام
English خروج پیشخوان پرداخت آنلاین



بانجی جامپینگ چیست؟

پست های بیشتر از دسته تاریخی و گردشگری

پرش بانجی یا بانجی جامپینگ (Bungee Jumping) فعالیتی است که در آن باید ترس تان را کنار بگذارید و از ارتفاع نسبتا زیاد به پایین بپرید. در این تفریح جان شما در امان است و می توانید به محافظ و طناب فنرداری که به شما وصل کرده اند، اطمینان کنید.
گزارش تخلف دوست داشتم ( 1 ) بنچاق !
نویسنده : akbariz773 شماره پست : 27780 تاریخ انتشار : 1398/01/23
آخرین کاربرانی که این پست را دوست داشتند : reza2233 ,
 بانجی جامپینگ

در این فعالیت گاه از بالای یک جرثقیل به پایین می پرید، گاه پرش از روی سکوی بلند با ارتفاع بیش از 30 متر را تجربه می کنید و گاهی نیز با هلیکوپتر به هوا برده می شوید و از آنجا می پرید. هر چه ارتفاع بیشتر باشد هیجان هم بیشتر است و آدرنالین خون تان بالاتر می رود.

سال 1386 بود که اولین باشگاه بانجی جامپینگ در ایران ایجاد شد. باشگاه توچال در سال 86 کار خود را آغاز کرد و فعالیتش از سال بعد رسمیت یافت. اولین فردی که طعم هیجان پرش از سکوی این باشگاه را چشید، پیمان ابدی، بدلکار مشهور ایرانی بود که از کارهای مهمش می توان به سریال تلویزیونی «هشدار برای کبری 11» اشاره کرد.

اگر بخواهید این هیجان را در ایران تجربه کنید می توانید به مکان های زیر بروید:
بلندترین سکوی طبیعی بانجی جامپینگ کشور در چهارمحال و بختیاری
بلندترین بانجی ایران در گنجنامه همدان
سکوی بانجی جامپینگ پارک ولایت تهران
بانجی جامپینگ جزیره زیبای کیش
بانجی جامپینگ مجموعه چالیدره مشهد
و...


هزینه بانجی جامپینگ

بسته به اینکه در کجا این تفریح را امتحان می کنید، باید هزینه های متفاوتی بپردازید؛ به عنوان مثال این هزینه در جزیره کیش 145000 تومان است.

 
تجهیزات بانجی جامپینگ

برای آنکه از هیجان این تفریح بی نصیب نمانید خودتان را به یکی از باشگاه های بانجی جامپینگ برسانید. در آنجا وسایل و تجهیزات لازم در اختیارتان قرار می گیرد و می توانید با خیال راحت خودتان را رها کنید. این وسایل عبارتند از:
جلیقه هایی به نام هارس که برای محافظت بیشتر باید بپوشید.
ساق بند و قوزک بند که از تجهیزات اجباری به شمار می رود.
طنابی با قابلیت فنری که معمولا پوشش پلاستیکی دارد و می تواند فشار و شک ناگهانی را تاب بیاورد. این طناب به هارس و قوزک بند متصل می شود.


نکات ایمنی

هر سایت بانجی جامپینگ بسته به تجهیزاتش محدودیت قدی و وزنی خاصی را اعمال می کند پس به این نکته توجه کنید. پیش از آنکه به بالای سکو بروید در صورت داشتن بیماری های خاص حتما با مسئول مربوطه هماهنگ کنید. بیماری های قلبی، فشار خون، مشکلات استخوانی و ... همه و همه را بگویید تا ببینید این تفریح اصلا مناسب شما هست یا نه! عینک و لنز چشم تان را دربیاورید.لباس راحتی بر تن داشته باشید و آن را مناسب با آب و هوا انتخاب کنید.

مردد نباشید؛ یادتان باشد تنها چند ثانیه وقت دارید که بپرید وگرنه ممکن است منصرف شوید! با داد زدن، ترسو به نظر نمی رسید. یادتان باشد که بانجی راهی برای تخلیه هیجان تان است و داد زدن لذتش را چندین برابر می کند. سعی کنید شیرجه بزنید تا هیجان را به اوج برسانید.


بانجی جامپینگ از کجا آمد؟

بر اساس افسانه ها، بانجی جامپینگ برای اولین بار در جزیره پنتوکاست (Pentecost Island) در اقیانوس آرام در کشور وانواتو (Vanuatu) امروزی، شکل گرفت. در جریان جنگ جهانی دوم، غربی ها پا به این جزیره گذاشتند و برای اولین بار با چیزی شبیه به بانجی جامپینگ امروزی مواجه شدند. بر اساس گفته ها، یکی از محلی ها به نام تامالی (Tamalie) همسرش را اذیت می کرد و او را مجبور به فرار کرد. او در حین فرار از دست شوهرش از یک درخت بلند بالا رفت تا پنهان شود اما نتوانست از چشم تامالی پنهان بماند و این مرد هم به دنبالش رفت. وقتی که تامالی در حال بالا رفتن از درخت بود او بخشی از گیاهان بالا رونده را به مچ پای خود بست و دقیقا در زمانی که تامالی نزدیک بود او را بگیرد از درخت پایین پرید. تامالی هم پشت سر او پرید اما به زمین خورد و جانش را از دست داد.

بعد از این روز، مردان روستا پریدن با گیاهان بالارونده را تمرین کردند تا دیگر گول زنان را نخورند. آنها یک برج 28 متری برای پرش ساختند. قبل از پرش مردان باید نوعی حمام آیینی می کردند و سپس به بالای برج می رفتند. در این زمان همسر فرد، به محل برج می آمد و مجبور می شد تا جلوی همه اهالی روستا به دعواهای همسرش گوش دهد. پس از تمام شدن حرف ها، مرد مجبور به پریدن می شد در حالی که سرش رو به زمین بود. این کار به نوعی مردانگی او را ثابت می کرد. غربی ها این ماجرا و این رسم عجیب را در سال 1955 کشف کردند و آن هم به لطف مقاله شخصی به نام الکتا جانسون (Electa Johnson) در مجله نشنال جئوگرافیک. این رسم تا به امروز ادامه دارد و حتا به یک جاذبه گردشگری تبدیل شده است.


تاریخچه بانجی جامپینگ به شکل امروزی

در نمایشگاه جهانی شیکاگو در سال 1892-1893 فردی پیشنهاد جالبی مطرح کرد. او طرح یک برج 4000 فوتی (1200 متر) را ارایه داد که ماشینی، با استفاده از مرغوب ترین کابل های لاستیکی به آن وصل می شد. او در نظر داشت که 200 نفر ظرفیت این ماشین باشد و پس از بالا رفتن به پایین پرتاب شود. این وسیله در نهایت با کمی بالا و پایین شدن از حرکت می ایستاد. مهندس طراح برای افزایش امنیت، پیشنهاد داده بود که زمین را با تشک های پری فرش کنند. در نهایت این پیشنهاد توسط مسئولان برگزار کننده رد شد.

شواهدی وجود دارد که نشان می دهد این ورزش در اوایل دهه 1950 میلادی توسط ورزشکاران انجام می شد؛ اما هنوز شکلی مدرن نداشت. در آن سال ها تلویزیون بی‌بی‌سی یک برنامه مستند پخش کرد که ساخته دیوید فردریک اتنبورو (David Frederick Attenborough) بود و این ورزش و ورزشکارانش را معرفی می کرد. این برنامه در کشور جمهوری وانواتو ساخته شد و افرادی را نشان می داد که با بستن طناب به قوزک پاهای شان از ارتفاع می پریدند. کم کم این ورزش بر سر زبان ها افتاد و علاقه مندانی را پیدا کرد.

اولین پرش بانجی مدرن، در  1 آوریل 1979 و در بریستول رخ داد. افرادی به نام های سیمون کییلینگ (Simon Keeling) و  دیوید کیرک (David Kirke) از اعضای کلوب ورزش های خطرناک دانشگاه آکسفورد و جئوف تابین (Geoff Tabin) از کوهنوردان حرفه ای، شرکت داشتند.

آنها با الهام از همان مراسم سنتی در جزیره پنتوکاست تصمیم به انجام این کار گرفتند. جئوف مسئولیت گره زدن طناب ها را بر عهده داشت و در این کار از تبحر خاصی برخوردار بود. آنها پرش خود را از پل معلق کلیفتون انجام دادند و بلافاصله دستگیر شدند اما روند پرش ها را در آمریکا ادامه دادند و پل های گلدن گیت و رویال جورج، هم میزبان پرش هایی بودند. خبر این پرش ها در سراسر دنیا پیچید، تا سال 1982 پرش از روی جرثقیل های متحرک و بالن ها نیز صورت گرفت.

سربازان آمریکایی نیز در مورد این شنیدند و تصمیم گرفتند آن را امتحان کنند. آنها از بندهای چتر نجات استفاده کردند. این طناب ها پرش چندان جالبی را رقم نزدند ولی کار کردند.

در سال 1986 این پرش ها شکلی تجاری به خود گرفتند و این ای جی هکت (A. J. Hackett) نیوزیلندی بود که اولین پرش سازمان یافته را انجام داد و از روی پل گرینهیت (Greenhithe Bridge) پرید. در سال های بعد هکت پرش های دیگری را برنامه ریزی کرد و از پل ها و سازه های دیگر از جمله برج ایفل نیز پرش انجام داد تا این ورزش را به صورت تفریحی عمومی دربیاورد.

او در نهایت اولین مرکز تفریحی بانجی جامپینگ را در پل معلق کاوارا جورج (Kawarau Gorge Suspension Bridge) نیوزیلند ایجاد کرد. این تفریح در سال 1990 به آفریقا نیز راه پیدا کرد و پل بلوکرانز (Bloukrans Bridge) در آفریقای جنوبی نخستین جایی بود که پرش از آن انجام شد اما تا سال 1997 طول کشید تا کمپانی فیس آدرنالین (Face Adrenalin) آن را به صورت یک سایت ثابت بانجی درآورد. هنوز هم این مکان بلندترین بانجی جهان است.

محتوای پست ها و مطالب این وب سایت، توسط کاربران آن، تهیه و تولید می شود، به همین دلیل تیم مجله میترا مسئولیتی در قبال محتوای منتشر شده، نخواهد داشت
کلمات کلیدی : بانجی جامپینگ ، سقوط آزاد ، پرش از ارتفاع ، هیجان ، ورزش
برای ارسال نظر و یا سوال، لطفا ابتدا به حساب کاربری تان وارد شوید


تبلیغ با میترا نت