دسته بندی پست ها
پست های اسپانسرپیشنهاد سردبیرتازه ترین پست هاپر بازدید ترین پست هامحبوب ترین پست هازیبایی، بهداشت و سلامتتغذیه و آشپزیعلمی و آموزشیروزانه و اجتماعیخانه و خانوادهتکنولوژی و فناوریطنز و داستانیتاریخی و گردشگریعکس و کاریکاتوراینترنت و کامپیوترفلسفی و اخلاقیبازی و سرگرمیخلاقیت و نوآوریفرهنگی و هنریفیلم و سریالاقتصادی و مالیگرافیک و طراحیورزشی و تندرستی
1

مجله میترا

English
ورود به حساب ثبت نام
English خروج پیشخوان پرداخت آنلاین



غواصی چیست؟

پست های بیشتر از دسته تاریخی و گردشگری

آنچه که امروز می خواهیم به آن بپردازیم، تفریحی است که شاید کمتر به آن توجه داریم؛ می خواهیم بدانیم غواصی چیست و چگونه پایش به عنوان تفریح به اوقات فراغت مردم باز شد.
گزارش تخلف دوست داشتم ( 2 ) بنچاق !
نویسنده : akbariz773 شماره پست : 27766 تاریخ انتشار : 1398/01/24
آخرین کاربرانی که این پست را دوست داشتند : hoomanz , yaser ,
این ورزش برای بسیاری جذاب است و خیلی ها دوست دارند برای یک بار هم که شده آن را امتحان کنند. بیشتر علاقه مندان به این فعالیت مدام به هزینه های بالای تجهیزات غواصی می اندیشند و مراحل سخت آموزش غواصی را به یاد می آورند و در همان ابتدا بی خیال آرزو و علاقه شان می شود. حالا ما اینجا هستیم تا به شما بگوییم برای تجربه غواصی به هیچ کدام از اینها نیاز ندارید. فقط کافیست به یک سایت غواصی بروید و دل به دریا بزنید. با ما باشید تا کمی با این تفریح آشنا شویم و ببینیم چگونه می شود آن را امتحان کرد.


غواصی چیست؟

با شنیدن نام غواصی تصویر همان فردی در ذهن مان شکل می گیرد که با یک لباس یکسره و کفش های پره دار در اعماق آب به این سو و آن سو می رود. غواصی به فن شناور شدن در زیر آب گفته می شود که با وسایل تنفس مصنوعی یا بدون آنها صورت می گیرد. این کار بیشتر برای کاربردهای صنعتی، پژوهشی، و نظامی انجام می گیرد؛ اما در ورزش و تفریح نیز جای خود را دارد. امروزه سایت های بسیاری در زمینه غواصی تفریحی در مکان های توریستی فعالیت می کنند و صنعت گردشگری را رونق می بخشند.


تاریخچه غواصی

شاید شما هم از خود پرسیده باشید که غواصی از کجا آمده و چه شد که بشر به این کار اندیشید؟ خوب است بدانید نیاز بشر به رهبری نظامی، انجام خدمات زیرآبی، تجارت زیرآبی و گسترش دروازه های دانش از طریق جستجو و کشف رازها باعث شد تا به غواصی روی بیاورد. هنوز مشخص نیست که چه زمانی بشر متوجه شد که می تواند مدتی را در زیر آب بگذراند و نفسش را نگه دارد؛ اما بیش از 5000 سال پیش بود که غواصی به عنوان یک حرفه مورد استفاده قرار گرفت.


 آغاز راه

غواصان اولیه به نیت صید غذا، اسفنج، مرجان و مروارید در آب‌های کم عمق به این فعالیت می پرداختند. داستانی به نقل از  هردوت -مورخ یونانی- وجود دارد که از غواصی به نام سیلیس (Scyllis) سخن می گوید. این غواص در پنج قرن قبل از میلاد مسیح برای خشایارشاه، پادشاه ایران کار می کرد و به جستجوی گنج های غرق شده مشغول بود. از جمله کارهای غواصان در آن زمان می توان به این موارد اشاره کرد: بریدن لنگر کشتی‌های دشمن به منظور رها شدن آنها به روی آب، سوراخ کردن ته کشتی دشمن و ساختن تدارکات دفاعی در بندرگاه ها و از بین بردن تخریب تدارکات دفاعی دشمن.

در تاریخ آمده است که الکساندرکبیر در سال 322 قبل از میلاد، در لنگرگاه شهر تایر (Tyre)، لبنان کنونی غواصانی را برای تخریب موانع دشمن در این لنگرگاه به زیرآب می فرستاد و خود نیز به پیشرفت کار آنها نظارت داشت. بعضی غواصان، صنعت خدمات زیرآبی را در اطراف بندرهای کشتی‌رانی در سواحل دریای مدیترانه شرقی ایجاد کردند و در یک قرن قبل از میلاد دستمزدی برای خدمات زیرآبی در نظر گرفتند؛ هر چه غواصان به عمق بیشتری می رفتند، پول بیشتری می گرفتند.

غواصان از بچگی تحت آموزش های ویژه قرار می گرفتند تا گنجایش شُش های شان افزایش یابد و ترس شان از بین برود. آنها پس از حبس کردن نفس شان، یک سنگ مسطح یا وزنه را به خود می بستند و به زیر آب می رفتند. طنابی به دور کمر غواص بسته می شد تا محافظ او  بتواند با کمک طناب غواص را با هر آنچه همراهش است به سطح آب بکشد. این همه کار برای 1 تا 2 دقیقه غواصی در عوق 2.5 تا 3 متری صورت می گرفت.

کم کم نیاز به ابزاری که بتواند هوا را در زیر آب برای غواصان تامین کند احساس شد. استفاده از نی های تو خالی و لوله هایی که سرشان از سطح آب بیرون می ماند، نخستین تلاش بشر در این زمینه بود. افراد با استفاده از این وسیله مدت بیشتری را زیر آب می ماندند؛ اما نمی توانستند کارشان را به خوبی انجام دهند.  

به طور منطقی غواص برای رفتن به عمق بیشتر ، نیاز به لوله بلندتری دارد؛ اما وزن آب را هم باید در نظر گرفت. چون وزن آب در عمق زیاد نیروی زیادی به سینه غواص وارد می کند که تنفس را با مشکل مواجه می سازد. برای غلبه بر این فشار طرح های متعددی ارائه شده که هیچ یک موفق نبوده اند. در یک کتیبه آشوری متعلق به 9 قرن قبل از میلاد مسیح، یک غواص دیده می شود که پوست باد کرده حیوانات را به‌ عنوان مخزن هوا در آب مورد استفاده می دهد. احتمالا این وسیله برای کسانی بوده که می خواستند روی آب شناور بمانند و شنا یاد بگیرند زیرا عملا بردن پوست حیوانات به عمق آب امری غیر ممکن محسوب می شود.  

در اواخر قرون وسطی یک سیستم غواصی قابل اجرا شکل گرفت. در سال 1240 راجر بیکن (Roger Bacon) -کشیش و فیلسوف انگلیسی- از ابزارهایی نام می برد که انسان با آنها در کف دریا و یا مسیر رودخانه‌ها قدم می زند. نویسندگان دیگری در قرون 17 و 16  با توصیف یک دستگاه،  از پیشرفت غواصی می گویند.


موفقیت های اولیه

در میان سال های 1500 تا 1800 وسیله ای به نام زنگ غواصی (Divingbell) روی کار آمد که غواصان با آن، ساعت ها زیر آب می ماندند. ظاهر این وسیله شبیه یک زنگ بود که ته آن بازویی به شکل یک محفظه وسیع و قوی قرار داشت. وزن این وسیله زیاد بود و به داخل آب می رفت و به اندازه چندین ساعت هوا داشت.

اصول کار زنگ غواصی شبیه فرو کردن یک لیوان وارونه داخل آب بود و ذخیره ای از هوا داخل لیوان یا زنگ غواصی می ماند. زنگ‌های غواصی با یک کابل به کشتی متصل می شدند و تنها با حرکت کشتی در سطح آب به حرکت در می آمدند؛ بنابراین قدرت مانور آنها کم بود. غواص در زنگ می ماند و پس از حبس هوا برای مدت کوتاهی از آن خارج می شدند. زنگ غواصی برای اولین بار در سال 1531 مورد استفاده علمی قرار گرفت و تا سال ها استفاده از آن رواج داشت. در سال 1680 یک ماجراجو به نام ویلیام فیپس (William Phipps) برای پیدا کردن گنجی ارزشمند تکنیک زنگ غواصی را تغییر داد. در این زمان هوا در یک سری سطل های وارونه و سنگین ذخیره می شد.

هوای محدود درون زنگ موجب تفکر بشر برای ابداع روش های گوناگون شد. در نهایت در سال1650 تلمبه های تغذیه از سطح مورد استفاده قرار گرفتند. این وسایل  به صورت دمنده ای ساده عمل می کردند و هوای سطح را به درون زنگ غواصی می فرستادند. با بیشتر شدن زمان ماندن در آب، غواصان بیمار شدند و رابرت بویل در سال 1667 حباب های نیتروژن را به عنوان عامل این بیماری ها معرفی کرد.  این نخستین بار رویارویی بشر با بیماری فشار به شمار می رفت. در سال 1776 ‏ساخت نخستین زیر دریایی بشر کلید خورد و حاصل آن یک زیردریایی چوبی و بدون نیروی محرک بود که حمله زیرآبی غواصان به مواضع دشمن با آن ممکن می شد.

"چارلز آنتونی" و "جان دین" کسانی بودند که در سال 1826 برای نخستین بار از کلاه خود غواصی استفاده کردند. هوای تنفسی غواص با استفاده از تلمبه و شلنگ، از سطح به داخل کلاه خود می رسید. "آگوستوس سبیل " در سال 1837 پس از تلاش های بسیار موفق شد تا کلاه خود غواصی را با اولین لباس غواصی ترکیب کند و تحولی را در این فعالیت به وجود آورد. او این لباس را واتر تایت نام نهاد.

نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا، اولین مرکز آموزش غواصی را در سال 1833 ایجاد کرد. پس از گذشت مدتی " بنوت ریکویرل "و "آگوستو دینرو " نخستین مخزن هوای زیر آبی را اختراع کردند؛ مخزنی بسیار ساده از تانکی فولادی که هوای درون آن از سطح تامین می شد.

این مخزن یک نوع دهنی بسیار ساده به عنوان مجرای تنفسی داشت که به غواص قدرت مانور می داد. غواص پس از پر شدن تانک، شلنگ تغذیه از سطح را از تانک جدا می کرد و مشغول غواصی می شد. با تمام شدن هوا، تانک را با اتصال شلنگ به مخزن مجددا پر می کردند.

سال 1966 در دنیای غواصی شهرت خاصی دارد. این سال آغاز شکل گیری دیدگاهی تازه نسبت به دنیای زیر آب و چگونگی آموختن هنر غواصی بود. در ادامه مسیر پیشرفت غواصی، با شکل گیری انجمن مربیان حرفه ای غواصی PADI تحولی در این رشته پدید آمد و غواصی شکل کنونی را به خود گرفت.

محتوای پست ها و مطالب این وب سایت، توسط کاربران آن، تهیه و تولید می شود، به همین دلیل تیم مجله میترا مسئولیتی در قبال محتوای منتشر شده، نخواهد داشت
کلمات کلیدی : غواصی ، تفریح زیر آب ، گردشگری ، نکات مهم در غواصی
برای ارسال نظر و یا سوال، لطفا ابتدا به حساب کاربری تان وارد شوید


تبلیغ با میترا نت